Onze Arbeid

Participatiewet en dwangarbeid voor werkelozen

Sinds het ontstaan van de arbeidsmarkt bestaat het verschijnsel werkeloosheid. Ze horen bij elkaar als rook en vuur. Er is alleen sprake van een markt als er aanbod van arbeid is.
En alleen iemand die geen baan heeft biedt zijn arbeid aan. Om te zorgen dat de arbeidsmarkt, de markt van vraag en aanbod van arbeid blijft bestaan, moeten er werkelozen zijn. Werkeloosheid kan iedereen overkomen. Werkeloosheidsuitkeringen zijn geen luxe, maar een noodzaak voor het functioneren van de arbeidsmarkt.

Helaas zijn de beleidsmakers van de overheid dit “vergeten”. Volgens hen is werkeloosheid te wijten aan de werkeloze en geen probleem van de arbeidsmarkt. Maar werkeloosheid is juist een voorwaarde voor het functioneren van de arbeidsmarkt! 50 jaar geleden waren er veel te weinig werkers. Die konden toen, met een sterke arbeidersbeweging en stevige linkse partijen, een vuist maken. De redelijke werkeloosheidsuitkeringen die toen zijn geregeld, worden al jaren stukje bij beetje afgebroken.

De crisis zorgt alleen maar voor nog meer afbraak, terwijl juist in de crisis de werkeloosheid stijgt en steun hard nodig is. Terwijl de werkeloosheid torenhoog is door de crisis verspreidt de politiek de fabel dat werkeloosheid aan de werkelozen ligt. Sinds 1 januari 2015 is de stigmatisering van werkelozen een nieuwe fase ingegaan. Onder het mom van “werkervaring” worden mensen met een uitkering gedwongen om onbetaald werk te verrichten. Zogenaamd om via onbetaald werk de kans op betaald werk te vergroten. Wie weigert kan een korting op de uitkering verwachten. Hier wordt “dwangarbeid” verkocht als “werkervaring”. Werkelozen moeten werken en tegen een vergoeding die ver onder het minimumloon ligt. Hoe je daardoor meer kans maakt op betaald werk is een raadsel. Je leert via zo’n ervaring vooral dat het systeem jou minderwaardig vindt. Bazen kunnen nu personeel inhuren dat veel minder kost dan voorheen!

De participatiewet legaliseert dwangarbeid en leidt tot ontduiking van het minimumloon. Daar hebben werkelozen niets aan, dat is alleen in het voordeel van de bazen. In plaats van het Centrum voor Werk en Inkomen steeds efficiënter te laten draaien moet het probleem bij de wortel aangepakt worden. Weg met de ongelijkheid tussen werkgever en werknemer. Weg met dwangarbeid en strafkortingen op uitkeringen. Weg met kapitalisme!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *